Все об азартных играх

Kechqurun uyga qaytganimda, telefonimda yuklab olish vavada ko‘zgu degan yozuvni ko‘rib qoldim — o‘sha paytda hayotimning eng tuban nuqtasida edim. Ishdan haydalganimga ikki hafta bo‘lgan, xotinim meni tushunmayotganini his qilardim, do‘stlarim esa qayerdadir yo‘qolib qolgan edi. O‘sha kuni kechqurun hech narsa qilmasdan shiftga qarab yotdim. Xonam jimjit, faqat sovutgichning g‘uvillashi eshitilardi. O‘zimni yolg‘iz, keraksiz va charchagan his qilardim. Ana shunday paytlarda odam o‘zini qandaydir boshqa dunyoga urib qo‘yishni xohlaydi-ku, to‘g‘rimi? Men ham xuddi shu narsani qidirdim — bir necha soatga bo‘lsa ham bu og‘ir voqelikdan qochishni.
Birinchi urinishim umuman yaxshi bo‘lmadi. Hisobimga kichik summa tashlab, bir-ikki o‘yin o‘ynadim, lekin hammasi yutqazib qo‘ydim. Achchiq bo‘ldi, lekin g‘alati tarzda bu mag‘lubiyat meni to‘xtatib qo‘ymadi. Balki o‘sha paytda men yutishni emas, shunchaki band bo‘lishni, o‘ylashdan to‘xtashni xohlardim. Ertasi kuni yana o‘tirdim. Keyin yana. Har safar boy bermasam ham, o‘sha jarayonning o‘zi meni tinchlantirardi. Telefon ekraniga qarab o‘tirgan o‘sha daqiqalarda ishsizlik, xotinimning jimgina noroziligi, kelajak qo‘rquvi — hammasi orqaga chekinardi. Bu tan olish qiyin, lekin haqiqat: men o‘yinni emas, undan qochishni o‘ynardim.
Bir kuni kechqurun yana o‘sha yuklab olish vavada ko‘zgu sahifasini ochdim — bu safar negadir ichimda boshqacha bir tuyg‘u bor edi. Balki charchoqdan, balki tasodifdan. O‘yinlar sekin-asta o‘zgara boshladi. Avvaliga kichik yutuq — bir necha ming. Men unga unchalik ahamiyat bermadim, lekin ertasi kuni yana bir oz. Keyin kutilmaganda kattaroq summa keldi. Qo‘llarim titradi, ko‘zlarimga ishonmadim. O‘sha kechqurun uy ichida jimgina yurib, o‘zimga kulib qo‘ydim — bu shunchaki tasodif, deb o‘yladim. Lekin yo‘q, bu shunchaki tasodif emas edi. Bu o‘sha qorong‘i kunlarda birinchi marta yuzimda tabassum paydo bo‘lgan lahza edi.
Keyingi kunlarda men o‘yinni boshqacha ko‘ra boshladim. Endi men undan qochish uchun emas, balki o‘zimni yaxshiroq his qilish uchun foydalanardim. Har safar o‘tirganimda vaqtni belgilab qo‘yardim, chegaradan oshmasdim. Qiziq, o‘sha davrda o‘zimni tutishni o‘rgandim — bu hayotda ham kerak bo‘lgan narsa ekan. Bir kuni do‘stimga qo‘ng‘iroq qildim, uzoq suhbatlashdik. O‘sha suhbatdan keyin tushundimki, men faqat o‘yin orqali emas, balki o‘zimni yana tiklash orqali ham qochishdan voz kechayotgan ekanman. Yutuqlar hamon kelardi, lekin endi ular men uchun maqsad emas, shunchaki yo‘l-yo‘lakay quvonch bo‘lib qolgan edi.
Bir kuni katta yutuqdan keyin o‘sha pulning bir qismini o‘zimga emas, balki uzoq vaqtdan beri ko‘rishni xohlagan odamimga sarfladim. O‘sha kuni kechqurun o‘zimni uzoq vaqt ko‘rmagan holda baxtli his qildim. Qiziq, hayotdagi eng katta yutuq o‘yin stolida emas, balki o‘sha stoldan turib, haqiqiy hayotga qaytishda ekan. Endi men o‘sha qorong‘i kunlarni eslayman va tabassum qilaman — chunki o‘sha yuklab olish vavada ko‘zgu bilan boshlangan yo‘l meni o‘zimga qaytardi. Ba’zan odam eng chuqur tubanlikdan ham chiqib ketadi, faqat buni tan olish va o‘zgarishga tayyor bo‘lish kerak, xolos.