Официальный сайт RedStar Poker: играйте в покер в покер-руме Редстар

Ba’zida shunday bo‘ladiki, odam o‘z xonasidan, o‘z hayotidan qochib, butunlay boshqa dunyoga kirib ketishni xohlaydi. Men ham shunday paytlarda vavada casino ko‘zgu ortidan o‘zimni yo‘qotib qo‘yardim — bu yerda hech kim mendan hech narsa so‘ramaydi, hech kim menga haq bo‘lgan savollarni bermaydi. Ishdan charchab, kechqurun uyga qaytganimda, telefonimni qo‘limga olib, shunchaki “bir marta ko‘rib chiqaman” deb kirardim. Aslida esa bu “bir marta” soati bilan cho‘zilib ketardi.
O‘sha kunlari hayotim ancha og‘ir edi. Ishda maosh kam, boshliq doim norozi, uyda esa suhbat ham, sokinlik ham yo‘q edi. Xotinim bilan gaplashadigan mavzular tugab bo‘lgan, do‘stlarim esa o‘z hayotlari bilan band. Shunday paytlarda odam o‘zini qayergadir tashlab yuborgisi keladi. Men uchun bu joy — vavada casino ko‘zgu sahifasi bo‘ldi. Birinchi kunlar faqat o‘ynab ko‘rardim, katta pul tikmasdim. Lekin asta-sekin bu menga oddiy o‘yin emas, balki bir xil hissiyotga aylana boshladi: qochish hissi. Har safar ekranga qaraganda, haqiqiy hayotdagi muammolar orqada qolayotgandek tuyulardi. G‘alaba bo‘lsa — quvonch, yutqazsang — yana bir marta urinish istagi. Shu tarzda bir necha hafta o‘tib ketdi.
Bir kuni kechqurun yana o‘sha sahifaga kirdim. Kayfiyatim juda yomon edi, hatto nima uchun o‘tirganimni ham bilmasdim. Boshlanishida hammasi yomon ketdi — ketma-ket yutqazdim, pul kamayib bordi. O‘sha paytda xayolimdan “yana bir marta, oxirgi marta” degan fikr o‘tdi. Lekin bu safar o‘zimni to‘xtatdim. Nega? Chunki o‘sha paytda onam qo‘ng‘iroq qildi. Ovozini eshitib, birdan o‘zimga keldim: men bu yerda o‘tirib, hayotdan qochyapman, lekin hayot baribir meni kutayapti. O‘sha kecha o‘yinni to‘xtatdim va uxlashga yotdim. Ertalab o‘ylab ko‘rdim: bu o‘yin menga faqat vaqtinchalik yengillik beradi, lekin muammolarni hal qilmaydi.
Keyinchalik men o‘yinlarga boshqacha qaray boshladim. Endi men vaqti-vaqti bilan, faqat dam olish uchun kiraman. Katta pul tikmayman, o‘z chegaramni bilaman. Qizig‘i shundaki, o‘sha paytlarda ba’zi kichik g‘alabalarni ham qo‘lga kiritdim — bu menga quvonch baxsh etdi, lekin eng muhimi, men o‘zimni tutishni o‘rgandim. Endi o‘yin men uchun qochish emas, balki oddiy o‘yin-kulgi. Hayotdagi muammolarni esa boshqacha hal qilishga harakat qilaman: do‘stlar bilan gaplashaman, ishni o‘zgartiraman, oilamga vaqt ajrataman.
Xulosa qilib aytadigan bo‘lsam, ba’zida odam o‘zini yo‘qotib qo‘yishi mumkin, lekin eng muhimi — o‘z vaqtida to‘xtashni bilish. Men uchun bu tajriba saboq bo‘ldi. Endi men o‘yinlarga faqat quvonch va dam olish uchun qarayman, hayotdan qochish uchun emas.